Od redakcji! „Koalicję na Rzecz Ocalenia Polskiej Szkoły (KROPS) tworzy ponad 90 organizacji społecznych: rodzicielskich, nauczycielskich, wolnościowych, lokalnych, patriotycznych, polonijnych, które łączy troska o wychowanie przyszłych pokoleń Polaków. Jako rodzice, nauczyciele, społecznicy, po prostu zaangażowani polscy obywatele nie możemy spokojnie patrzeć, jak krok po kroku niszczona jest polska edukacja. Dlatego postanowiliśmy połączyć siły, tworząc KROPS. Łączy nas troska o prawdziwie polską, opartą na klasycznych wartościach i tradycyjnych wzorcach, wychowującą w duchu umiłowania Ojczyzny szkołę” – źródło – https://www.ratujmyszkole.pl/o-nas/. Więcej na ten sam temat – zob. https://www.ratujmyszkole.pl/. KROPS wystosowała list do przewodniczących i liderów partii opozycyjnych Rzeczpospolitej Polskiej przedstawiający postulaty dotyczące ratowania polskiej szkoły i propozycję podjęcia w tym dziele współpracy. Na list KROPS z 10 lipca 2026 roku odpowiedziała 6 sierpnia 2026 roku Konfederacja Korony Polskiej Grzegorza Brauna. Ilustracja tytułowa została zacytowana ze strony – zob. https://x.com/CentrumZycia/status/2079832084865069527.
xxx
List Koalicji na Rzecz Ocalenia Polskiej Szkoły
Odpowiedź Konfederacji Korony Polskiej Grzegorza Brauna
Warszawa, 6 sierpnia 2026 r.
Koalicja na Rzecz Ocalenia
Polskiej Szkoły
krops@ratujmyszkole.pl
Wielce Czcigodni Państwo Sygnatariusze,
Dziękujemy za przesłane pismo oraz przedstawienie postulatów Koalicji na Rzecz Ocalenia Polskiej Szkoły. Doceniamy zaangażowanie Państwa środowiska w debatę nad przyszłością polskiej edukacji oraz troskę o jakość kształcenia i wychowania kolejnych pokoleń Polaków w obliczu ideologicznych zagrożeń.
Konfederacja Korony Polskiej od samego początku swej działalności postrzega edukację jako jeden z kluczowych czynników narodowotwórczych, kształtujący nie tylko kompetencje młodych obywateli, ale także ich tożsamość, odpowiedzialność za dobro wspólne oraz zdolność do uczestnictwa w życiu społecznym i gospodarczym.
Punktem wyjścia dla naszego spojrzenia na oświatę jest zasada, wedle której to rodzice mają pierwszeństwo w wychowaniu i edukowaniu swoich dzieci zgodnie z własnym sumieniem i przekonaniami, a także wolność w wyborze szkoły – lub ścieżki edukacji domowej. Zadaniem państwa jest stworzenie takich ram organizacyjnych, które umożliwią realizację tego prawa przy jednoczesnym zachowaniu promowania właściwych fundamentów edukacyjnych Rzeczypospolitej: nauczania w języku polskim, znajomości historii i kultury Polski, oparcia na prawdzie obiektywnej, rzetelnej wiedzy, dziedzictwie kultury i cywilizacji łacińskiej, a także na trwałych wartościach moralnych wynikających z prawa naturalnego, które stanowią fundament wspólnoty narodowej.
W tym duchu pragniemy przedstawić nasze stanowisko wobec postulatów zawartych w Państwa liście:
Ad. 1. Popieramy prowadzenie realistycznej, długofalowej polityki edukacyjnej, wykraczającej poza perspektywę jednej kadencji i zapewniającej stabilność systemu kształcenia dzieci i młodzieży. Podzielamy stanowisko, że szkoła pełni rolę subsydiarną wobec rodziny. Pierwszeństwo w wyborze ścieżki edukacyjnej dzieci przysługuje ich rodzicom, którzy mają prawo kształtować rozwój swoich dzieci zgodnie z własnym sumieniem i przekonaniami. Zadaniem szkół, niezależnie od formy ich organizacji, jest wspieranie rodziców w realizacji tej odpowiedzialności, a nie zastępowanie ich w podejmowaniu decyzji wychowawczych, zgodnie z zasadą pomocniczości. Jednocześnie stoimy na stanowisku, że programy edukacyjne, w tym na przykład wzorcowy, ustawowy model takiego programu pod nazwą „Konstytucja Polskości”, winny opierać się na trwałym fundamencie zapewniającym spójność cywilizacyjną, językową i kulturową Rzeczypospolitej.
Ad. 2. Postulujemy jak najszybsze cofnięcie ideologicznej reformy edukacji (Reforma26. Kompas Jutra i inne programy), której celem jest ograniczenie suwerenności programowej i organizacyjnej polskich szkół poprzez absolutnie niedopuszczalną integrację z tzw. Europejskim Obszarem Edukacji. Integracja ta w istocie oznacza podporządkowanie systemu oświaty zewnętrznym, niepolskim wytycznym i ideom (klimatyzm, genderyzm, pacyfizm, relatywizm, federalizm europejski i inne), a w efekcie – utratę suwerenności oświatowej. Sprzeciwiamy się w szczególności rozwiązaniom stanowiącym integralne elementy tej ideologicznej operacji, a więc edukacji włączającej, projektowaniu uniwersalnemu, ocenie funkcjonalnej oraz ingerowaniu w prywatność i życie rodzinne. Popieramy mechanizmy prawne, które ułatwiają placówkom oświatowym osiągnięcie najwyższego możliwego poziomu nauczania i rzetelnego przekazywania wiedzy przedmiotowej. Jesteśmy zdania, że właściwe dostosowanie metod i zakresu nauczania do możliwości ucznia nie prowadzi przez powszechną inkluzję, ale przez różnorodność oferty edukacyjnej w państwie, ułatwiającą dokonanie najlepszego wyboru formy i treści nauczania przez rodzica.
Ad. 3. Stoimy na stanowisku, że edukacja winna opierać się na prawdzie obiektywnej, pojmowanej w duchu arystotelesowskim – jako zgodność sądu z rzeczywistością. Jak ujął to Stagiryta: „Powiedzieć, że istnieje, o czymś, czego nie ma, jest fałszem. Powiedzieć o tym, co jest, że jest, a o tym, czego nie ma, że go nie ma, jest prawdą”. Postulujemy przywrócenie takiego modelu kształcenia i wychowania, w którym centralne miejsce zajmuje szacunek dla tak rozumianej prawdy, a także rozwijanie sprawności intelektualnych i cnót niezbędnych do jej poszukiwania oraz świadomość, że rzetelna i pogłębiona wiedza wymaga wysiłku i dyscypliny. Podzielamy pogląd, że niezbędne jest odbudowanie autorytetu nauczyciela oraz poszanowanie jego autonomii w doborze metod wychowawczych i dydaktycznych. Kwestia zakresu i wymagalności prac domowych powinna pozostawać w gestii rodzica, w porozumieniu z dyrektorem wybranej szkoły oraz nauczycielem.
Tym samym sprzeciwiamy się wprowadzaniu do szkoły ideologii genderowej, kwestionującej biologiczne (binarne) podstawy płci, a także nadmiernemu akcentowaniu praw ucznia kosztem obowiązków oraz opieraniu edukacji na pojęciu „dobrostanu” – konstruktu ideologicznego obcego polskiej tradycji wychowawczej i degradującego status człowieka posiadającego godność i wolną wolę. Łaciński charakter naszej cywilizacji nakazuje odrzucać wszelkie nurty dehumanizujące człowieka i sprzyja tym działaniom, które służą jego duchowemu, intelektualnemu i społecznemu rozwojowi, pojmowanemu zawsze w relacji do wspólnoty, której jest częścią, również w ujęciu ponadczasowym.
Ad. 4. Popieramy postulat edukacji prorodzinnej opartej na wartości małżeństwa i rodziny, a co za tym idzie – likwidację przedmiotu „edukacja zdrowotna”. Przedmiot ten stwarza realne ryzyko ideologizacji. Szczególne wątpliwości budzą treści podważające naturalne cechy rodziny (m. in. sugerujące zrównanie małżeństwa z innymi formami związków), dotyczące relacji między dziećmi a rodzicami, seksualności człowieka (genderyzm), a także wybranych zagadnień społecznych i zdrowotnych (np. szczepienia, klimatyzm, transplantologia, terapia daremna, transhumanizm i inne). Siłowe wprowadzenie tego przedmiotu wbrew woli wielu rodziców i środowisk nauczycielskich stworzyło przestrzeń do kształtowania konkretnych postaw i przekonań wśród uczniów – trudną do skutecznej kontroli rodzicielskiej i społecznej oraz wykraczającą znacznie poza neutralne przekazywanie wiedzy. To droga do stopniowej, systemowej ideologizacji o charakterze lewicowym i etycznie liberalnym, sprzecznym z duchem cywilizacji łacińskiej. Uczniowie mają prawo do ochrony przed deprawacją i ideologizacją.
Ad. 5. W pełni popieramy postulat ustawowego zabezpieczenia konstytucyjnego prawa rodziców do wychowania oraz nauczania moralnego i religijnego dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami, zgodnie z art. 53 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W szczególności dotyczy to możliwości nauki religii lub etyki w szkole oraz prawa rodziców do określania ścieżki edukacji domowej dla swego dziecka, z odpowiednim wsparciem finansowym tak długo, jak utrzymany będzie model państwowego finansowania oświaty. Podobne stanowisko wyrażamy co do wolności wyboru rodziców w kwestiach medycznych.
Ad. 6. W pełni podzielamy przekonanie, że w procesie kształcenia powinno znaleźć się należne miejsce dla edukacji patriotycznej, zakorzenionej w kanonie tekstów literatury narodowej oraz w dziedzictwie historycznym i duchowym Polski. Uważamy, że wychowanie młodego pokolenia w duchu szacunku i przywiązania do własnej Ojczyzny stanowi naturalny i niezbędny element budowania wspólnoty narodowej.
Stoimy na stanowisku, że placówki oświatowe w Rzeczypospolitej Polskiej powinny zachować pełną suwerenność w kształtowaniu treści programowych i nie powinny się angażować w projekty ponadnarodowe ani współpracować na tym polu z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak WHO, OECD czy Komisja Europejska, które w sposób systemowy podporządkowują polską oświatę niepolskim celom i standardom. Należy jak najszybciej wycofać się z Europejskiego Obszaru Edukacji oraz poddać głębokiej rewizji przedmiot „Edukacja obywatelska”. W obecnym kształcie stanowi on propagandową apologię integracji europejskiej i realizuje agendę niezgodną z polskim interesem narodowym. Wszelkie działania szkodzące polskiej suwerenności oświatowej należy identyfikować i im się sprzeciwiać. KKP jest zdania, że nie będzie to możliwe, dopóki Polska nie odzyska autentycznej suwerenności, nie uwolni się od instrumentów nacisku Unii Europejskiej i innych zewnętrznych ośrodków władzy oraz nie powierzy zarządzania państwem mężom stanu dobrze rozumiejącym polską rację stanu.
Ad. 7. W pełni popieramy postulat, zgodnie z którym dzieci migrantów powinny mieć możliwość kształcenia się w niepublicznych formach nauczania z własnym językiem narodowym, a być włączane do szkół polskich, docelowo niefinansowanych z budżetu państwa, dopiero po osiągnięciu przez nie odpowiedniego poziomu znajomości języka polskiego. Stanowisko to pozostaje w ścisłym związku z naszym zdecydowanym sprzeciwem wobec modelu edukacji włączającej w jej obecnej formie, zakładającego tworzenie „inkluzywnych”, zróżnicowanych zespołów klasowych, w których mogą znajdować się dzieci pozbawione podstawowych umiejętności komunikacyjnych, w tym nieznające języka polskiego. Taka organizacja pracy szkoły prowadzi wprost do jej destabilizacji i destrukcji.
Ad. 8. Wziąwszy pod uwagę powyższe wnioski, popieramy także postulat przeprowadzenia dogłębnej i systematycznej rewizji wpływu ponadnarodowych i międzynarodowych programów edukacyjnych na polską oświatę. Rewizja ta powinna obejmować zarówno programy obecnie realizowane, jak i te planowane w przyszłości. Szczególnej ocenie należy poddać programy i wytyczne Komisji Europejskiej, UNESCO, OECD oraz Światowej Organizacji Zdrowia i innych organizacji pod kątem ich szkodliwego wpływu na funkcjonowanie, cele i poziom polskiej edukacji, z uwzględnieniem nadrzędnego interesu państwa polskiego. Polskiej szkole należy przywrócić należną jej suwerenność, a z członkostwa w wymienionych organizacjach międzynarodowych wycofać się, za wyjątkiem obszarów działalności nieingerujących w suwerenność Polski, o ile takie w ogóle istnieją.
Na zakończenie chcielibyśmy podkreślić naszą otwartość do współpracy przy tworzeniu konkretnych rozwiązań prawnych, które mogłyby przyczynić się do poszerzenia wolności wyboru rodzicom, swobody pracy dydaktycznej nauczycielom i wzmocnienia jakości oraz suwerenności polskim szkołom.
Odzyskajmy niepodległość!
Z wyrazami szacunku,
Grzegorz Braun
Prezes Konfederacji Korony Polskiej
