Od redakcji! Autorem tekstu jest Alicja Nowak – zob. https://gorliceiokolice.eu/tag/alicja-nowak/. Tekst został opublikowany w wersji oryginalnej. Ilustracja tytułowa została wykonana przez SI/AI (na polecenie Autorki).
xxx
Są takie decyzje samorządowców, przy których człowiek zastanawia się, czy naprawdę dobrze usłyszał. Gorlice mają wydać 10 milionów złotych na budowę strzelnicy. I to nie gdzieś na uboczu, z dala od codziennego życia mieszkańców, ale przy ulicy Sportowej, w sąsiedztwie basenów, lodowiska, parku, przedszkola i innych miejsc, do których przychodzimy odpocząć, pobawić się z dziećmi czy po prostu spędzić wolny czas.
Pierwsze pytanie, jakie mi się nasuwa, jest bardzo proste: po co?
Przecież w Gorlicach funkcjonuje już strzelnica kulowa Ligi Obrony Kraju przy ulicy Brzozowej, gdzie można uprawiać strzelectwo. Po co kolejna strzelnica, i to za 10 milionów złotych? Czy ta istniejąca nie spełnia już swojej funkcji? Czy ktoś sprawdził, czy możliwa byłaby jej modernizacja lub rozbudowa we współpracy z Ligą Obrony Kraju? Oczywiście, obiekt nie należy do miasta, ale czy to oznacza, że nie można nawet rozważyć porozumienia z jego właścicielem? Czy porównano koszty takiego rozwiązania z budową zupełnie nowej? A może po prostu łatwiej wybudować coś od podstaw, zwłaszcza gdy pojawia się możliwość uzyskania dotacji? Tyle że dotacja nie oznacza darmowej inwestycji. Pozostałe miliony, a później także koszty utrzymania obiektu, obciążą budżet miasta, czyli nas wszystkich. Znów władze odmówią oświetlenia jakiegoś rejonu czy remontu drogi, o który mieszkańcy upominają się od lat.
Nie jestem przeciwniczką sportu strzeleckiego. Rozumiem, że są ludzie, którzy chcą trenować, rozwijać swoje umiejętności, startować w zawodach. Rozumiem również argumenty dotyczące szkolenia wojskowego i obronności. Tylko że w Gorlicach działa już Liga Obrony Kraju, organizacja, której działalność od lat związana jest również ze szkoleniem strzeleckim i edukacją obronną. Czy zatem możliwości istniejącej strzelnicy rzeczywiście zostały wyczerpane? Czego nie można zrealizować przy ulicy Brzozowej, a co będzie możliwe przy Sportowej? Dla kogo właściwie ma powstać nowa strzelnica i jakim konkretnym potrzebom ma służyć?
Czy miasto musi budować za publiczne pieniądze kolejny taki obiekt? I czy naprawdę najlepszym miejscem jest teren, który mieszkańcom kojarzy się przede wszystkim z wypoczynkiem i rekreacją?
10 MILIONÓW. A POTEM?
Planowana inwestycja ma kosztować 10 milionów złotych. Miasto liczy na 6 milionów dofinansowania z Ministerstwa Obrony Narodowej. Pozostałe 4 miliony mają pochodzić z dodatkowego kredytu lub pożyczki. Cztery miliony złotych. To przecież nie są drobne znalezione w kieszeni. Co więcej, te pieniądze trzeba będzie oddać. Projekt przewiduje spłaty po milionie złotych rocznie w latach 2040–2043. A przecież kredyt to także koszty jego obsługi, a Gorlice i tak w pożyczkach toną. Dzięki zasadzie dwukadencyjności burmistrz Kukla sobie poradzi, ale czy poradzi sobie miasto, które władza tak szerokim gestem zadłuża?
Do tego dochodzi utrzymanie obiektu. Ogrzewanie, energia, wentylacja, zabezpieczenia, konserwacja, obsługa. Kto za to zapłaci? Ile będzie to kosztowało rocznie? Czy strzelnica będzie na siebie zarabiała, czy też co roku trzeba będzie dokładać do niej z miejskiej kasy – trudno dzisiaj ocenić. Jeżeli strzelnica ma służyć niedużej grupie zapaleńców, a my wszyscy mamy za to płacić, to chyba mamy prawo zapytać, czy jest to rozsądny sposób wydawania wspólnych pieniędzy. Tym bardziej że Gorlice mają przecież wiele innych potrzeb. Każdy z nas potrafiłby wskazać ulicę wymagającą remontu, chodnik, który powinien zostać naprawiony, albo sprawę ważną dla dzieci, seniorów czy osób z niepełnosprawnościami.
Nie twierdzę, że wszystkie pieniądze przeznaczone na strzelnicę można po prostu wydać na coś innego. Dotacja z MON jest związana z konkretnym celem. Ale 4 miliony złotych miejskiego zadłużenia to już konkretne zobowiązanie.
A CO Z SĄSIADAMI?
Wyobraźmy sobie zwyczajny letni dzień. Rodziny przychodzą na odkryty basen. Dzieci bawią się w pobliżu. Ktoś spaceruje po parku, ktoś inny odpoczywa po pracy. Niedaleko znajduje się przedszkole. I właśnie w tej okolicy ma funkcjonować strzelnica.
Oczywiście słyszymy, że będzie to obiekt kryty, nowoczesny, odpowiednio zabezpieczony. Bardzo dobrze. Tylko że zapewnienia to jedno, a codzienne życie mieszkańców to drugie. Czy strzały będą słyszalne na basenie? Czy będzie je słychać w parku? Jakie będą godziny treningów? Czy będą odbywać się intensywne szkolenia wojskowe? Jakie zabezpieczenia przewidziano? Czy ktoś zbadał wpływ takiego obiektu na najbliższe otoczenie?
Nie chodzi o straszenie ludzi. Chodzi o prawo do wiedzy. Mieszkańcy okolicznych domów, rodzice dzieci uczęszczających do przedszkola i osoby korzystające z obiektów sportowych powinni wiedzieć, jak zmieni się ich otoczenie. Bo to oni będą żyli z konsekwencjami tej decyzji przez następne dziesięciolecia. Nie tylko ci, którzy dziś podnoszą ręce podczas głosowania.
STRZELNICA I MIEJSCE SCHRONIENIA. DWA W JEDNYM?
W projekcie pojawia się jeszcze jeden argument: strzelnica ma pełnić również funkcję miejsca doraźnego schronienia. Brzmi poważnie. I niewątpliwie bezpieczeństwo mieszkańców jest sprawą niezwykle ważną. Tylko chciałabym wiedzieć, ile osób znajdzie tam schronienie. Przed czym dokładnie obiekt będzie chronił? Jak zostanie wyposażony? Czy będzie dostępny dla mieszkańców w sytuacji zagrożenia?
A przede wszystkim: czy jeśli Gorlice potrzebują miejsc schronienia, nie należałoby najpierw zastanowić się nad przygotowaniem ich tam, gdzie mieszka i przebywa najwięcej ludzi? Z Zawodzia na Korczak – gdzie powstaje obiekt mający w czasie pokoju pełnić funkcję garażu, a w czasie zagrożenia schronu – jest po prostu daleko. To poważny problem logistyczny, który trzeba rozważyć. Czy planowana przy ul. Sportowej strzelnica będzie na tyle duża, by w razie niebezpieczeństwa pomieścić więcej niż pięćdziesiąt osób?
Nie chciałabym, żeby bardzo ważne słowo „bezpieczeństwo” stało się argumentem, który ma zamknąć każdą dyskusję o sensowności inwestycji.
JEST JESZCZE COŚ, CO TRUDNO MI PRZEMILCZEĆ
Najbardziej poruszył mnie jednak moment, w którym Rada Miasta Gorlice zajęła się tą sprawą. 9 listopada 2026 roku, podczas nadzwyczajnej sesji, radni przyjęli zmiany w Wieloletniej Prognozie Finansowej umożliwiające zaplanowanie budowy strzelnicy – zob. projekt-uchwaly-w-sprawie-zmiany-wpf_4238972 _schron. Tego samego dnia w Polsce trwała żałoba narodowa po tragicznej, terrorystycznej strzelaninie na Rynku Głównym w Krakowie. Jeszcze nie zdążyliśmy otrząsnąć się z wiadomości o ludziach, którzy bezpowrotnie stracili życie w sercu Małopolski. Rodziny opłakiwały swoich bliskich, w Krakowie organizowano Marsz Ciszy, a cały kraj próbował zmierzyć się z traumą potwornego aktu przemocy z użyciem broni palnej. Flagi w całej Polsce były opuszczone do połowy masztu. I dokładnie w tym samym czasie, w Gorlicach, za zamkniętymi drzwiami sali obrad, podejmowano decyzję finansową dotyczącą budowy kolejnego obiektu strzeleckiego. Wiem, że sportowe strzelectwo nie jest tym samym co przestępcze czy terrorystyczne użycie broni. Ale istnieje przecież coś takiego jak wyczucie chwili. Zwykła ludzka wrażliwość. Szacunek dla bólu innych i elementarny takt, którego mamy prawo wymagać od ludzi nas reprezentujących. Czy sprawa była aż tak pilna, że musiała być rozpatrywana właśnie w cieniu krakowskiej tragedii? Czy te dokumenty nie mogły poczekać kilku dni, aż opadną pierwsze, najtrudniejsze emocje? Forsowanie uchwały o strzelnicy w dniu, w którym uwaga i serca Polaków były przy ofiarach strzałów w Krakowie, tworzy potworny dysonans. Pokazuje brutalne odklejenie lokalnej polityki od rzeczywistych nastrojów społecznych. Być może stały za tym terminy i urzędnicze procedury. Ale samorząd to nie tylko paragrafy, budżety i tabelki w Excelu. To przede wszystkim kultura sprawowania władzy i szacunek dla ludzkich emocji. Dla mnie ten zbieg okoliczności jest nie tylko bolesny – jest świadectwem głębokiej urzędniczej znieczulicy i zwyczajnej, ludzkiej niestosowności. Czy sprawa była aż tak pilna, że musiała być rozpatrywana właśnie podczas żałoby narodowej? Być może były ku tomu powody organizacyjne, terminy związane z dofinansowaniem, formalności. Ale nawet jeśli tak, chciałabym usłyszeć wyjaśnienie. Bo samorząd to nie tylko paragrafy, terminy i tabelki. To także pewna kultura sprawowania władzy. Umiejętność dostrzegania, że poza dokumentami i procedurami istnieją ludzie, ich emocje, cierpienie i poczucie przyzwoitości. Dla mnie ten zbieg okoliczności jest szczególnie bolesny. I głęboko niestosowny.
CZY KTOŚ ZAPYTAŁ MIESZKAŃCÓW?
W całej tej historii najbardziej brakuje mi zwyczajnej rozmowy. Nie prezentacji gotowego projektu. Nie zapewnień, że wszystko będzie nowoczesne i bezpieczne. Ale prawdziwej dyskusji o tym, czy Gorlice potrzebują drugiej strzelnicy, dlaczego właśnie w tym miejscu i czy korzyści będą warte kosztów. Może po przedstawieniu wszystkich argumentów część mieszkańców uznałaby, że inwestycja jest potrzebna. Może inni pozostaliby sceptyczni. Ale przynajmniej mielibyśmy poczucie, że ktoś potraktował nas poważnie. Bo miasto nie jest własnością burmistrza ani radnych. Jest wspólnym miejscem do życia. A miejskie pieniądze nie są niczyje. Są nasze. Nie wiem, czy Gorlice potrzebują nowej strzelnicy. Wiem natomiast, że potrzebują odpowiedzi na kilka bardzo prostych pytań. Dlaczego druga strzelnica, skoro jedna już działa? Dlaczego właśnie przy obiektach rekreacyjnych? Ile naprawdę będzie nas to kosztować? Co z mieszkańcami sąsiednich terenów? I dlaczego decyzję podejmowano akurat w dniu żałoby narodowej? Chciałabym, żeby odpowiedzi padły, zanim usłyszymy, że wszystko zostało już postanowione i na rozmowę jest za późno. Bo rozwój miasta nie polega na tym, żeby budować wszystko, na co można dostać dotację. Polega na tym, żeby wiedzieć, co naprawdę jest mieszkańcom potrzebne.
Alicja Nowak
