W materiale prasowym – zob. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski dla Krzysztofa Pawłowskiego albo o nagrodzie za Miasteczko Multimedialne w Nowym Sączu przedstawiłem ważkie powody, które wywołały moje zdumienie, gdy dowiedziałem się, że prezydent Karol Nawrocki nadał Krzysztofowi Pawłowskiemu KRZYŻ KOMANDORSKI ORDERU ODRODZENIA POLSKI. Na wniosek – zob. Wniosek_dotyczy odznaczenia Krzysztofa Pawłowskieg… – Poczta o2 z Kancelarii Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej otrzymałem następującą odpowiedź – zob. BPU.0605.174.2026 odpowiedź. Na takie dictum, pełny dobrej woli, wystosowałem do KPRP wezwanie następującej treści – zob. Wezwanie_dotyczy_Pd_ BPU.0605.174.2026 – odpowiedź… – Poczta o2. Niestety, nic tym „wezwaniem” nie wskórałem – zob. BPU.0605.174.2026.2 odpowiedź, bo radca prawny Tomasz Pilarski nadal nie zamierzał wydać w przedmiotowej sprawie decyzji administracyjnej; o ujawnieniu wytworzonej dokumentacji, która stanowiła podkładkę do nadania Krzysztofowi Pawłowskiemu KKOOP nie wspominając.
xxx
Dzisiaj, tj. 25 maja 2026 roku złożyłem (listem poleconym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (na zdjęciu tytułowym) tzw. SKARGĘ NA BEZCZYNNOŚĆ ORGANU a więc wkroczyłem na „wojenną ścieżkę” / sądową ścieżkę (niepotrzebne skreślić) z Kancelarią Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Strach się bać!
Wilczyska, 25 maja 2026 roku
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Jana Kazimierza 10
01-248 Warszawa
za pośrednictwem:
Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
Wiejska 10
00-902 Warszawa
Skarżący:
Maciej Rysiewicz
PESEL
Redaktor naczelny czasopisma „BOBOWAODNOWA”
adres do korespondencji:
Wilczyska 27
38-350 Bobowa
Znak sprawy: BPU.0605.174.2026.2
SKARGA NA BEZCZYNNOŚĆ ORGANU
Działając imieniu własnym, niniejszym na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 p.p.s.a. niniejszym wnoszę skargę na bezczynność Kancelarii Prezydenta RP w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 kwietnia 2026 roku oraz wnoszę o:
- Zobowiązanie Organu do rozpoznania wniosku poprzez udzielenie żądanej informacji publicznej lub wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji;
- Stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa;
- Zasądzenie na moją rzecz kosztów postępowania;
UZASADNIENIE
W dniu 17 kwietnia 2026 r. Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej procedury nadania Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski p. Krzysztofowi Pawłowskiemu, obejmujący w szczególności opinie, rekomendacje oraz korespondencję w tej sprawie.
Organ udzielił odpowiedzi w formie pisma, w którym odmówił udostępnienia żądanych informacji, powołując się na ich rzekomo „wewnętrzny” charakter. Jednocześnie nie wydał decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Takie działanie należy uznać za bezczynność. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej organ nie może poprzestać na udzieleniu odpowiedzi w formie pisma, lecz zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej, niezależnie od przyjętej kwalifikacji żądanych materiałów.
Brak formalnego rozstrzygnięcia oznacza, że wniosek nie został rozpoznany w sposób przewidziany prawem, co prowadzi do stanu bezczynności Organu. Dotyczy to także sytuacji, w których organ twierdzi, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej albo mają charakter „wewnętrzny” – okoliczności te nie zwalniają go z obowiązku wydania decyzji podlegającej kontroli sądowej.
Jak trafnie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 411/23:
„Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też – jak w sprawie niniejszej – przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie u.d.i.p. W sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, aby uchylić się od zarzutu bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, iż w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, iż wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).”
a także WSA w Olsztynie w wyroku z 12 marca 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 9/24:
„Wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, dostępny w Internecie). Wniesienie skargi na „milczenie władzy” jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.”
W orzecznictwie konsekwentnie wskazuje się również, że udzielenie odpowiedzi w formie pisma, nawet zawierającej uzasadnienie odmowy, nie stanowi załatwienia sprawy w rozumieniu ustawy
i uzasadnia wniesienie skargi na bezczynność. Brak decyzji administracyjnej oznacza bowiem brak rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Na ten fakt zwrócił uwagę WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 233/24:
„Organ udzielił wprawdzie odpowiedzi w piśmie z dnia 24 października 2023 r., stwierdzając, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, jednak, udzielenie odpowiedzi w takiej formie nie stanowiło prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem wyrażone w tym piśmie stanowisko – jak wskazano wyżej – było błędne.”
Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie podkreśla się, że powołanie się na kategorię „dokumentów wewnętrznych” nie stanowi automatycznej podstawy odmowy udostępnienia informacji i nie zwalnia organu z obowiązku formalnego rozpoznania wniosku w przewidzianej prawem formie. W szczególności wskazuje się, że kwalifikacja materiału jako „wewnętrznego” wymaga każdorazowej oceny jego funkcji i znaczenia w procesie decyzyjnym organu, a dokumenty odzwierciedlające przebieg działań publicznych lub ich rezultaty mogą stanowić informację publiczną mimo ich roboczego charakteru.
Mówi o tym m.in. teza wyroku NSA z dnia 10 września 2024 roku, sygn. akt III OSK 2399/22:
„Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a więc materii, która została stanowczo wyartykułowana. Informacją publiczną będą zatem oświadczenia woli lub wiedzy, mające walor wiążący i ostateczny. Tym samym o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.”
Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie odróżnia się dokumenty urzędowe od dokumentów wewnętrznych. Dokument urzędowy stanowi utrwalony, oficjalny wyraz stanowiska organu lub podmiotu, mogący mieć znaczenie dla ukształtowania treści późniejszego oświadczenia wiedzy albo woli, natomiast dokument wewnętrzny ma charakter roboczy, pomocniczy i służy jedynie wewnętrznej analizie, wymianie poglądów lub przygotowaniu stanowiska. Sam fakt sporządzenia dokumentu w ramach działalności danego podmiotu nie przesądza zatem jeszcze o jego urzędowym charakterze ani o tym, że dokument ten może być traktowany jako wiążące potwierdzenie określonych okoliczności. Powyższe rozróżnienie zostało zaakcentowane m.in. w orzecznictwie NSA dotyczącym dokumentów urzędowych i wewnętrznych.
NSA w Warszawie w wyroku z dnia 11 marca 2025 roku (sygn. akt III OSK 50/24) trafnie zauważa:
„Od „dokumentów urzędowych” w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem „dokumenty wewnętrzne” służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2024 r., III OSK 1522/23).”
Jednocześnie NSA akcentuje, że sama okoliczność, iż dokument ma charakter analityczny lub roboczy, nie przesądza o jego wyłączeniu z zakresu informacji publicznej, jeżeli wiąże się on
z realizacją zadań publicznych lub dokumentuje działania organu Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku NSA z 9 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 1597/25, o zakwalifikowaniu dokumentu jako wewnętrznego nie decyduje samo jego powiązanie z działalnością organu, lecz to, czy został on wytworzony wyłącznie na potrzeby działalności tego podmiotu i czy nie przedstawia stanowiska organu na zewnątrz. NSA podkreślił, że pisma sporządzone w ramach kompetencji organu, skierowane do innego podmiotu wykonującego zadania publiczne, mające walor oficjalności i mogące stanowić podstawę podjęcia czynności wobec podmiotu zewnętrznego, nie stanowią dokumentów wewnętrznych, lecz informację publiczną.
Co istotne, w najnowszym orzecznictwie podkreśla się również, że brak podjęcia przez organ wymaganych czynności w ustawowym trybie – w tym niewydanie decyzji w przypadku odmowy – stanowi bezczynność podlegającą kontroli sądu administracyjnego.
W wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 934/25 czytamy:
„Jeżeli przepisy wymagają załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, to udzielenie tylko wyjaśnienia sprowadzającego się do opisu faktów powinno być rozumiane jako uchylenie się od wydania decyzji”
(…)
„W niniejszej sprawie Sąd prawidłowo ustalił, że żądana informacja jest informacją publiczną a Wójt Gminy O. jest podmiotowo zobowiązany do udostępniania posiadanej informacji publicznej. A skoro tak, to Wójt twierdząc, że wniosek z 18 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej, powinien wydać decyzję w trybie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia tej informacji publicznej.”
(…)
„W rezultacie, nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie organem, że z powodu wydania decyzji przed wniesieniem skargi do sądu ewentualny stan bezczynności był stanem historycznym, który miałby skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W konsekwencji, skarga na bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu wniosku dostępowego z 4 listopada 2024 r. w ustalonych przez Sąd I instancji okolicznościach, była dopuszczalna i nie podlegała odrzuceniu.”
W konsekwencji, skoro Organ faktycznie odmówił udostępnienia informacji, a jednocześnie nie wydał decyzji administracyjnej, pozostaje w stanie bezczynności, zatem niniejsza skarga jest w pełni zasadna.
__________________________
Maciej Rysiewicz
Załączniki
– kopia wniosku z dnia 17 kwietnia 2026 roku – Wniosek_dotyczy odznaczenia Krzysztofa Pawłowskieg… – Poczta o2;
– kopia odpowiedzi organu z 24 kwietnia 2026 roku – BPU.0605.174.2026 odpowiedź;
– wezwanie wnioskodawcy z dnia 5 maja 2026 roku – Wezwanie_dotyczy_Pd_ BPU.0605.174.2026 – odpowiedź… – Poczta o2;
– odpowiedź organu z dnia 14 maja 2026 roku – BPU.0605.174.2026.2 odpowiedź;
Od redakcji! Ciąg dalszy oczywiście nastąpi!
