Ze Smoleńska na Wołyń

W kwietniu 2010 r. Donald Tusk et consortes (Arabski, Sikorski etc.) oddali śledztwo w sprawie zamachu w Smoleńsku w łapska Federacji Rosyjskiej. Opinii publicznej sprzedano bajeczkę o tzw. załączniku 13 do konwencji chicagowskiej, który ustala procedury badania wypadków lotniczych w lotnictwie cywilnym. Wmówiono gawiedzi, wbrew oczywistym faktom, że Tu-154M był statkiem cywilnym a nie wojskowym i że w takiej sytuacji  gospodarzem śledztwa ma być kraj, na którego terytorium doszło do katastrofy. Jakie mamy efekty tego aktu zdrady dyplomatycznej Donalda Tuska widać po 14 latach od zamachu w Smoleńsku gołym okiem. Federacja Rosyjska nawet wraku Tupolewa 154M nie raczyła oddać III RP a rosyjskie „śledztwo” pozostanie w toku do końca świata a może nawet i jeden dzień dłużej. Czasami historia niestety lubi się powtarzać. I nie tylko dlatego, że do władzy wrócili „zdrajcy dyplomatyczni” z 2010 r. Donald Tusk i Radek Sikorski. Bo oto – kilka dni temu – na stronach Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej pojawił się komunikat, że Ukraina „planuje przeprowadzić w 2025 roku poszukiwania szczątków ofiar tragedii wołyńskiej”. W komunikacie dodano, że poszukiwania odbędą się „w odpowiedzi na apel obywateli polskich (…) w sprawie przeprowadzenia takich prac na terenie obwodu rówieńskiego”. Czyżby nastąpił przełom w sprawie ekshumacji ofiar Rzezi Wołyńskiej? Wszak od 27 kwietnia 2017 roku obowiązuje na Ukrainie zakaz, wydany przez ówczesnego szefa UIPN Wołodymyra Wjatrowycza wydawania pozwoleń na prace poszukiwawcze i ekshumacyjne, prowadzone wcześniej na ograniczoną skalę od 1992 r. przez polski IPN na Ukrainie! Rzeczywistość nadal skrzeczy i o przełomie jednak mowy być nie może. Wsłuchując się w wymowę komunikatu, podpisanego przez obecnego szefa UIPN Antona Drobowycza, od razu można się zorientować, że Ukraińcy stawiają stronie polskiej zaporowe warunki. Udają, że są wspaniałomyślni, bo „skłania[ją] się ku decyzji wychodzenia naprzeciw interesom obywateli Polski w drodze wyjątku” i natychmiast oświadczają, że strona polska zostanie zaproszona do poszukiwania szczątków ofiar tragedii wołyńskiej „w roli obserwatora”, zaś strona ukraińska ma ”przejąć rolę koordynatora w prowadzeniu działań poszukiwawczych”.  No i mamy – metaforycznie rzecz ujmując – „załącznik 13 do konwencji chicagowskiej” w pełnej okazałości. Śledztwo, czyli w tym wypadku poszukiwania ofiar ukraińskiego ludobójstwa na Wołyniu i w Galicji Wschodniej, będą prowadziły władze Ukrainy, które na co dzień stawiają pomniki banderowskim mordercom. Można zdecydowanie domniemywać, że Ukraińcy, występujący jako sędziowie we własnej sprawie, podobnie jak rosyjscy prokuratorzy w Smoleńsku, dołożą wszelkich starań, żeby poszukiwania nie okazały się skuteczne. Strona polska pod żadnym pozorem nie powinna zgodzić się na rolę obserwatora podczas poszukiwań ofiar ukraińskiego ludobójstwa, narzucaną przez Antona Drobowycza. A jak będzie? Na początku 2024 r. doszło do polsko-ukraińskich konsultacji międzyrządowych podczas wizyt premiera Donalda Tuska w Kijowie i premiera Denysa Szmyhala w Warszawie. Nie chcę być złym prorokiem, ale coś mi się wydaje, że Anton Drobowycz nie wyskoczył nagle w sprawie poszukiwań ofiar Rzezi Wołyńskiej jak Filip z konopi, ustawiając stronę polską w roli obserwatora. Donald Tusk oddawał Putinowi śledztwo smoleńskie bez mrugnięcia powiek, to i śledztwo wołyńskie odda teraz bez skrupułów banderowcom z kijowskiego reżimu!

Od redakcji! Na zdjęciu tytułowym banderowiec Denys Szmychal i zdrajca Donald Tusk. Zdjęcie zostało zacytowane ze strony – zob. https://www.wprost.pl/wojna-na-ukrainie/11659618/premier-ukrainy-o-wizji-iii-ws-potrzebujemy-tych-pieniedzy-na-wczoraj.html.